Linschoten – VVZwammerdam 3-3

Het moest er natuurlijk een keer van komen. Het bleef bij een ‘Zeven-klapper’ en daarmee geen ‘Acht-baan’. Zeven overwinningen achtereen brachten ons van plek 11 naar plek 1. Met dank aan alle andere ploegen die steeds net op tijd punten lieten liggen. Het was een reeks waarin we weer teruggrepen naar het vertrouwde 4-3-3, mede ook omdat iedereen ‘eindelijk’ beschikbaar was. En we hebben dat systeem zoals we dat spelen nog in de corona-tijd erin geslepen. Op twee meter van elkaar blijven en elkaar eindeloos de bal toespelen in allerlei variaties. Er zijn toen belangrijke patronen ‘ingeslepen’. Sommigen noemen het ‘spiergeheugen’ en het zit er nog steeds goed in. De vier filmpjes van vorige week tegen NSV’46 lieten dat nog eens goed zien.

Zaterdag op het 12 jaar oude kunstgras van Linschoten, en nog steeds prima, gebeurde het echter niet. Het tempo, in de eerste helft, was te traag. En Linschoten speelde met een bonus: ‘We spelen tegen de koploper (de prooi)’ en dan zet je in dit geval letterlijk je beste beentje voor. Terwijl Damme een beetje tam en traag speelde in de eerste helft in relatie tot de afgelopen wedstrijden, waarbij de mannen de tegenstander(s) onze wil opdrongen. Dat lag niet zozeer aan Linschoten en we hadden zelf niets in de gaten, na een kwartier scoorde spits Morris zoals gewoonlijk weer een treffer: 0-1. De laatste weken waren daarna binnen een kwartier er twee doelpunten bij. Maar die gastheren zoek spelen was er dit keer niet bij. En we sukkelden rustig naar een 0-1 ruststand toe. “Het komt wel goed’. Pas na een half uur een eerste goede aanval van v.v. Linschoten (VVL), maar met een schot ver naast. Toen had het al 0-3 moeten staan als we in een aanzienlijk hoger tempo hadden gespeeld. Wel werden er ontzettend veel relatief kleine overtredingen gemaakt, waardoor het leek dat de scheids om de 30 seconden floot. Dat ontregelde enigszins het tempo. Maar ja, …. uiteindelijk zaten wij aan gaspedaal en als je het dan niet intrapt komt de andere partij letterlijk langszij. En dat gebeurde vijf minuten voor rust: 1-1  

Na rust, lag de bal al binnen 1 minuut in het net (2-1). Misschien nog niets aan de hand, maar toen het in de 70ste minuut zelfs 3-1 werd voor VVL, kreeg de onpartijdige assistent-scheidrechter praatjes naar de talrijke Damse toeschouwers die achter hem stonden. De buit was immers binnen. Die laatste 20 minuten zou VVL immers wel uitzingen.  

En toen gaven onze mannen op het kunstgras ineens gas, we kregen een strafschop vanwege een handsgeval, Morris schoot deze prima binnen en Rik 12Hoven perste de 3-3 mooi binnen. Het zou nog een heet kwartier worden waarbij er nog zeker doelpunten hadden kunnen vallen aan beide kanten. Maar het bleef 3-3, … en zijn we sinds 1 november 2025 nog steeds ongeslagen (meer dan een kwartaal).

Klik hier voor een interview met Maico op LeidenAmateurVoetbal

Ok, …. drie weken geen competitie voor het 1ste, we spelen wel thuis op donderdagavond 19 februari tegen Bernardus op ons kunstgrasveld. En op zaterdag 28 februari ontvangen we de nummer drie ‘R.K.S.V Altior’ aan de Dominee Bennink Boltstraat 41 (Sportpark Spoorlaan).