TAVV – VVZwammerdam 4-5
Man, man, man, man, man, man, man. man , man, man, man (11x) tjonge, jonge, jongens, …. De stand 4-5 suggereert een enerverende wedstrijd en inderdaad in de laatste 12 minuten werden maar liefst vier goals gescoord: drie door Damme en eentje door TAVV in de slot-minuut. Een achterstand van 3-2 werd nog even snel omgebogen in 4-5 overwinning. Knap!
Na vijf minuten was het al 0-1 voor onze jongens (Justin Bons) en we gingen er eens goed voor zitten c.q. staan. Een 0-5 zou er dan toch wel in moeten zitten. Daarna werd het echter van groene zijde een dramatisch slechte pot. Wij zijn natuurlijk ook niet gewend op een veld als een biljartlaken te spelen. Wij zijn een hobbelig boerenveld gewend met een bal die alle kanten op gaat. Nu hebben wij een technisch goede ploeg en vooral de tegenstander heeft daar dan de meeste last van aan de Spoorlaan. Als wij zelf moeten spelen op een biljartlaken is dat kennelijk een veel te moeilijke opgave voor ons. Gewoon elkaar bal in de voeten spelen lukt dan niet meer. De bal gaat dan veel te snel en je hoeft dan geen rekening te houden dat die door een polletje de verkeerde kant opgaat of zo. Dat kunnen we domweg niet zo goed. We hebben er ongeveer vijf kwartier over gedaan bij TAVV om weer te wennen aan echt kunstgras.
De laatste vier goals van ons gingen dan ook allemaal door de lucht, want op kunstgras moeten wij dus juist ons hoofd gebruiken volgens Boris & Michel, anders is de Boot aan. Dat hadden onze trainers de jongens althans wijsgemaakt. Pieter en Derek Boot waren zaterdag samen de zilvervloot (vier kopballen en vier keer raak: allebei twee stuks). Pa trots: zijn zoons kun je om een boot-schap sturen.
Gelukkig volgende week weer op echt gras aan de Spoorlaan tegen medekoploper KDO. Maar eerlijk is eerlijk: het was deze zaterdag niet om aan te gluren, maar als je dan toch nog weet te winnen met drie goals in 10 minuten dan is dat heel erg knap. Er voor blijven gaan, er niet moedeloos van worden (het zou je als toekijker of trainer maar zo kunnen gebeuren) was er niet bij en gewoon je koppie blijven gebruiken. En ook knap: 12 wedstrijden, een heel dozijn, achtereen ongeslagen. Respect voor de veerkracht daar in Ter Aar, toevallig 12 kilometer van Zwammerdam.
